مطالبی که در این وبلاگ نمایش داده می‌شود تحلیلی یا ادبی است و سعی می‌شود با ارایه آنها نحوه بهره‌مندی از قران در این زمینه‌ها فراهم شود

 
مهاجرت!
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/۱٠/۱٧

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

15 خرداد 1390 خواهر محترمم خانم صادقی برایم این وبلاگ را با اسم زیبای عطر ریحانه ساختند از آن روز تا به حال نگاهم به این وبلاگ نگاه به نامه اعمال بوده است حالا به توصیه دوستان و برای استفاده از امکانات مناسب تر همه مطالب این وبلاگ و نیز مطالبی که از این به بعد نوشته خواهد شد را می توانید در آدرس زیر ببینید:

آدرس وبلاگ




:: برچسب‌ها:

ظرفیت یک ملت را می‌توان از تقویمش فهمید! از روزهای مهمش از ایام الله آن

دوره‌ای از تاریخ مهم‌تر است که ایام الله آن بیشتر باشد

جمهوری اسلامی ایران بیشترین ایام الله را ساخته است

یکی از دلایل این ظرفیت در جمهوری اسلامی داشتن تقویم شمسی و قمری است

ما حکومت و ملتی داریم که هم شمس دارد و هم قمر

برخی ملت ها فقط تقویم میلادی دارند ظاهرا این تقویم توانش در ایجاد ایام الله کمتر است!

برخی ملت‌ها تقویم میلادی و تقویم قمری دارند. انگشت شمار ایام الله دارند خیلی کم!

برخی و شاید فقط یک ملت است که تقویمش هم قمری و هم شمسی است

پر از ایام الله است تقویم این ملت!

تقویم قمری متحرک و دارای آزادی بیشتر است  نقش سقا دارد نگهبان است!

 تقویم قمری بزرگ ترین کارهایش را در ماه محرم کرده است!

گاهی محرم در بهار است و گاهی تابستان گاهی زمستان و گاهی پاییز 

تقویم قمری آن سال محرمش با زمستان مصادف بود که یوم الله نهم دی آفریده شد

قمر باز هم به یاری خورشید آمد 

به ماه قسم می‌خورم که عن قریب تقویم قمری اعجاز خواهد کرد منتظر باشید! 




:: برچسب‌ها:

طریق حسین(ع)
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/۱٠/۱

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

گردان ادبی همیشه دوستانی داشته که اگر چه حضور فیزیکی در آن ندارند اما شهیدند بر تمام اتفاقاتی که در آن می‌افتد سرکار خانم شهیدزاده یکی از این شهداست متن پیش‌رو از قلم ایشان روزی ما شدهر شیر مرد یا شیرزنی که با مضمون سوره طارق و اربعین متن بنویسد خریداریم به بهای جان:

طریق حسین علیه السلام  طریق عاشقی ست.

متولد که می شوی، با حفاظت اوست.

اوست که محافظتت می کند و اراده می کند که در راهش باشی.

وقتی که طارق اراده کرد قادر می شود؛ که هر جا قدمی-نیم قدمی اشتباه گذاشتی، برگردانَدَت.

چشم که می گشایی؛ در دام دل حسینیعلیه السلام حسین... حسین... حسین...

حسین علیه السلام آمده است تا زمین ت را به آسمان حسین علیه السلام پیوند بزنی.

تا از اسرارِ سرائر درونت، به اعتبار درونش، آگاه شوی.

در لحظه لحظه زندگی، حسین علیه السلام است حافظ و شاهد و ناظر بر تو.

آن هنگام که نه توانی برای مقابله داری نه ناصری؛ این حسین علیه السلام است که توان زندگی ات می شود، با نثار زندگی اش.

طریق حسین علیه السلام طریق شهادت است، چه اگر شهادت نبود، اگر راه نثار جان بسته بود؛ اگر مبارزه ای در کار نبود دیگر کیدی از دشمن در کار نبود.

طریق حسین علیه السلام طریق تمنای شهادت است.

کسی که می خواهد دستش را در دستان حسین، آن کوبنده راه، آن روشن کننده راه بگذارد؛

مبنای زندگی اش؛ عشق به شهادت است.




:: برچسب‌ها:

سوره طارق و اربعین
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/٩/۳٠
خانم پورصالحی(حفظهاالله)یکی از سریع القلم ترین کسانی هستند که دیده‌ام متن ایشان قیمتی است به دلایل مختلف: یکی اینکه سوره طارق در آن حضور دارد دیگر اینکه خوب نوشته شده و سوم اینکه تقویم دارد مال این روزهاست متن پیش‌رو جدیدترین متن ایشان است:
 
مقصد من 

آسمان صحن و ساحت تو...

اصلا از خاک تو خلق شده ام تا سر به آستان تو سجده کنم که سجده جز بر آستان و بر گل تو اصلا چیزی نیست.

خلق شده ام

تو یا خدایت برایم فرقی نمی کند. خلق شده ام از گل تو و پاکم به بلندای پاکی تو

مسیرم هر جایی است که آخرش تو باشی

من

تمام مسیر حق را، به شوق تو طی می کنم

تو آخر، هرکس که مقصدش تو باشی را، دست می گیری. پای رکاب و مرکب و منزل و مقصودش می شوی.

تو طارقی! در طریق کربلای زندگی ام.

ندای هل من ناصر زده ای و درب قلب من را به ضرب، کوبیده ای. همان دری فتح باب شده است که به اندازه تمام زندگی کوچکش، بلندای آسمان تو مقصدش شده.

نفوذ کرده ای در تک تک تپش های حیاتم. با هر قدم که می گذارم به سویت ، تویی که پایم را بلند کرده ای و قدم را معنا داده ای، تپش قلبم که نشانه حیات من است و علم خلقتی که ارزانی توست، می شود تمام کوبیدن های مکرر تو... که مدام بر قلبم می زنی.

این جا زمین است.

مقصد من آسمان صحن و سرای توست.

راه افتاده ام

به سوی تو

دستم در دستان توست و پاهایم از تو پا شده اند.

با راه افتاده ام

تا به تو برسم.

 من اینجا هستم

بر بام خانه ام

که پای آمدن به پیاده روی اربعین تو نداشته ام.

آمده ام به آسمان خانه ام.

به تو سلام می کنم

و تو مرا با همین سلام

از زمینم می کنی و به آسمان خودت می رسانی.

طارق زمین کربلا و آسمان عاشورا

که همه زمین ها کربلای توست و همه راه ها راهی به سوی توست؛

مرا به آسمان عاشورا برسان

از در همین خانه ام... که پای رفتن ندارم و توی پایم هستی که خلق شده ام و باید به راه بیفتم و باید برسم.

مرا به عاشورا برسان از امتداد این طریق نور: اربعین!




:: برچسب‌ها:

به بهانه سوره مبارکه طارق
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/٩/٢٩

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ‏ وَ السَّماءِ وَ الطَّارِقِ (1)وَ ما أَدْراکَ مَا الطَّارِقُ (2)النَّجْمُ الثَّاقِبُ (3)إِنْ کُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَیْها حافِظٌ (4)فَلْیَنْظُرِ الْإِنْسانُ مِمَّ خُلِقَ (5)خُلِقَ مِنْ ماءٍ دافِقٍ (6)یَخْرُجُ مِنْ بَیْنِ الصُّلْبِ وَ التَّرائِبِ (7)إِنَّهُ عَلى‏ رَجْعِهِ لَقادِرٌ (8)یَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ (9)فَما لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَ لا ناصِرٍ (10)وَ السَّماءِ ذاتِ الرَّجْعِ (11)وَ الْأَرْضِ ذاتِ الصَّدْعِ (12)إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ (13)وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ (14)إِنَّهُمْ یَکیدُونَ کَیْداً (15)وَ أَکیدُ کَیْداً (16)فَمَهِّلِ الْکافِرینَ أَمْهِلْهُمْ رُوَیْداً (17)

از هر مثلِ من، تا تو که بی‌نهایتی، طریقی است برای طی شدن که اگر  این طریق نبود، دلیلی نبود برای دلالت یافتن بی سر و پا دلی که به تو دلالت یافت و با این دلالت حفظ شد!

نمی دانم از کی با من بوده‌ای اما من خلاصه‌ام در نطفه‌ای که با خیال تو طی شد! خیالت را که از من برداری افشا می‌شود که نیستم و چگونه می‌توان اطلاق بودن کرد به کسی که همه قوت و ناصرش برای بودن، تصوّر تو بوده است. اگر به چشم رسید این نطفه و اگر گوش و قلب یافت این ماء دافق، و اگر دست و پا پیداکرد، همه از صورت خیال تو بود.

 خیال تو آسمان من است آنجا که قسم مؤکد است به امکان پیوسته رفتن و بازگشتن ازتو به تو؛ و این کثرت رفت و برگشت در خیال توست، که نطفه‌ بی‌مقداری را آسمانی کرد!   

خیال تو همه من است که همه چیزِ من به وقت مرگ جیفه‌ای نیست که تا اعماق زمین پایین برود و در تنهایی بپوسد.  در قبر هم این خیال توست که طریقی می‌سازد از من تا به تو   که خدای تعالی فرمود: والارض ذات الصدع 

خیال تو که با من است بیمی از آبرو ندارم که من از خیال توکفن بافته‌ام و به فصل روییدن در رستاخیز خیال توست که پوشیده و محفوظ برمی‌خیزم!

خیال تو زبان من است و به تعلیم خیال تو زبانم گشوده شد و قول و کلام تو بود که مسیرخیال پردازی‌هایم را چنان فراهم کرد که از خیالت نلغزم!

مرا از کمین راهزنان چه باک! که فصل خیال تو از هزل و بیهودگی، به اعجاز مهلت، زمستان را طی می‌کند و در محشر بهار، خیل بذرهای خیالت، اسرار را افشا خواهندکرد! 




:: برچسب‌ها:

طرح یک متن برای سوره طارق
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/٩/٢۸

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

مطلب جالبی را در یکی از سایت ها دیدم به نظرم رسید برای منظوری که ظاهرا ربطی به انگیزه نویسنده ندارد می‌توان از اطلاعات این مطلب استفاده کرد برای نوشتن متنی متناسب با سوره مبارکه طارق سرفصل ها در  وبلاگ گردان ادبی هست  شیرمرد یا شیر زنی هست بسم الله...

روی ادامه مطالب کلیک کنید

 




:: برچسب‌ها:

:: ادامه مطلب

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

حالم خیلی خوب نبود. معجونی از سرماخوردگی و کم‌خوابی، نشستن روی زمین را برایم سخت می‌کرد. نیم ساعتی تا شروع جلسه باقی بود. درِ اتاق را بستم و گوشه‌ای دراز کشیدم. ثانیه‌هایی مانده بود تا دیگر نفهمم دور و اطرافم چه می‌گذرد! در همان فرصت کم، یک چیز ذهنم را به خودش مشغول می‌کرد و آن پیدا کردن طرحی برای ثبت یک جلسه طوفانی و پر از نکته بود. جلسه‌ای که فقط می‌دانم دنباله آیاتی از سوره نور است؛ اینکه شروع جلسه با کدام آیه است و تا کدام آیه ادامه می‌یابد را نمی دانستم. فکر می کردم که به ترتیب آیات پیش بروم یا…؟ چشمم گرم شد و احتمالاً به فرض دوم نرسیدم تا تکلیفِ «یا» معلوم شود! دیگر هیچ چیز نفهمیدم تا اینکه صدای استاد را شنیدن همان و تغییر وضعیت از درازکش به ایستادن و حرکت به سمت محل تشکیل جلسه همان!

جلسه با سؤال در مورد علت تکرار عبارت «وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ …» در سوره نور آغاز شد و بعد از توضیحاتی در این مورد با پرسش و پاسخ در محورهای نظام‌سازی طیب در جامعه ادامه یافت و تا پایان سوره مرور شد.     

مفهوم «فضل» دلالت بر «توان های بالفعلی» دارد که می توانند مادی یا معنوی باشند و مصادیق آن شامل سلامتی، توان اقتصادی و هر فضل و قدرتی ست که صاحب آن را کانون اثرگذاری قرار می‌دهد. از طرف دیگر هم اتصال توان و استعداد به وجود را «رحمت» می‌گویند. مشمول رحمت شدن یعنی توسعه وجودی پیدا کردن. فضل، کالبد رحمت است و به وجود آوردن اقتضای فضلِ بیشتر، بر عهده افراد است. مثلاً ازدواج فضل است و رحمت، روح و توسعه‌ای مانند پدر یا مادر شدن است. در اینجا فراهم آمدن اقتضای رحمت مادر یا پدر شدن با امر ازدواج است.

از همین‌جا می‌توان نتیجه گرفت که جامعه اسلامی و قواعد مدنی آن، فضلی ایجاد می‌کند که اقتضای دمیده شدن رحمتی خاص را فراهم می‌آورد. پس فضل به عنوان ظرف دریافت رحمت الهی، بیش از هر چیز اهمیت و ضرورت تزکیه را مورد تأکید قرار می‌دهد. از این رو تزکیه جامعه یا همان «طیب سازی»، شاخصه مهمی در بهره مندی جامعه از کمال محسوب می شود.

سوره نور نقشه طیب سازی در حوزه روابط جامعه را در اختیار قرار می‌دهد. بر اساس این سوره نقشه  طیب‌سازی محورها و نقش‌هایی را تعریف می‌کند. محورهایی که فقط تأکید متوازن بر روی آنها (و نه برجسته و کم رنگ کردن آنها به نسبت یکدیگر) می‌تواند کارگشا و متناسب با غایت باشد. گاهی ترتیب و اولویت این محورها نیز اهمیت دارد.

اجرای محورهای نقشه مزبور، بر دوش آحاد مردم به ویژه صاحبان فضل (اولوالفضل) در جامعه است. ایشان که معمولاً صاحب تحلیل هم می‌شوند، در زمانی که توانشان بهره‌مند از تزکیه نباشد و ذیل ولایت تعریف نشود، می‌توانند نقطه خطر و نابودی جامعه محسوب شوند. درواقع اولوالفضل می‌توانند جامعه را مشمول رحمت الهی یا دچار از هم گیسختگی کنند.

محور اول وظایف اولوالفضل در طیب سازی جامعه، مدیریت و سازماندهی در برطرف کردن فقر معیشتی از بستر جامعه است. گفتنی است فقر آفت مهمی در روابط انسان‌ها در جامعه محسوب می شود. در این خصوص ملاحظه نکته دیگری هم ضروری است و آن اینکه صاحبان فضل نباید با منطق و خط‌کش معمول و عرفی جامعه نقش التیام بخشی خود را ایفا کنند. زیرا با چنین معیاری مثلاً وقتی با سوء تدبیر فقرا و یا امور نابجای آنها مواجه می‌شوند، دچار یأس و‌ دلزدگی می‌شوند. تعابیر «یعفوا» و «یصفحوا» که در این سوره آمده، در این خصوص کارگشاست.

محور دوم وظایف اولوالفضل، سازماندهی جامعه برای جلوگیری از تبعات انواع سوءظن و عملیات روانی در جامعه است؛ به ویژه شایعاتی که ممکن است در حوزه روابط جنسی افراد روی دهد. در حقیقت رفع سوءظن، اولویت بیشتری در  برداشته شدن مفاسد دارد. مسیر تحقق فواحش از بستر کلمات صورت می‌پذیرد و مدیریت آن نیز در همانجاست. در این خصوص ذکر نکته‌ای دیگر نیز ضروری است و آن اینکه مسیر اصلاح جامعه، اصلاح آحاد از واحدهای خانوادگی و بیوت است.

محور سوم، سامان‌دهی جامعه به منظور مبرا شدن طیبات و طیبین از خبیثات و خبیثین است. حضور خبیث (افراد غیر عفیف و منحرف) در جامعه، عوارض سهمگینی دارد. البته ممکن است این حضور اجتناب ناپذیر باشد؛ اما از آن خطرناک‌تر، برهم خوردن امنیت روابط طیب‌ها در جامعه است که با پیوند و ازدواج خبیث با طیب به وقوع می‌پیوندد. مفهوم نکات گذشته این است که اولوالفضل موظف هستند در امر ازدواج مکانیزمی را فراهم کنند که مرد و زن طیّب متناسب با سطح طیب بودنشان با یکدیگر ازدواج کنند؛ زیرا کلیدی‌ترین عنصر در ازدواج، انتخاب درست است و ظاهراً مشکل اصلی جامعه در امر ازدواج به عدم سازماندهی در این خصوص باز می گردد. در صورت درستی این نکته، چند نتیجه جزئی‌تر می‌توان گرفت؛ از جمله اینکه:

به استناد تعبیر «وَ لا تُکْرِهُوا فَتَیاتِکُمْ عَلَى الْبِغاءِ» می‌توان فهمید که ممکن است در جامعه سازماندهی های شیطانی وجود داشته باشد و در صورتی که سازمان درستی برای ازدواج به وجود نیاید، نقطه مقابل، این سازماندهی را در جهت عکس انجام می‌دهد. تعبیر «وَ لا تُکْرِهُوا فَتَیاتِکُمْ عَلَى الْبِغاء» هم که در برخی آیات این سوره آمده است، دلالت بر قدرت این سازماندهی خبیث دارد. معمولاً شکل این سازماندهی خبیث در ایجاد جوهای کاذبی است که افراد در حالت اکراه خود را ملزم به انجام اعمال خبیث می‌بینند. البته ارزش و قدرت حاصل شده از اتصال زنان و مردان طیب (در صورت ایجاد سازماندهی مناسب) چنان است که جایی برای نگرانی از اتصال خبیث‌ها با یکدیگر باقی نمی‌گذارد. نتیجه جزئی دیگر ضرورت استفاده هوشمندانه از ظرفیت‌هایی نظیر مساجد است و نیز این نتیجه را می‌توان گرفت که بسط و تفصیل در فضل‌های انسانی بدون بسط در نظام طیبات، منجر به افزایش طلاق‌ها می‌شود. همچنین این نکته ظریف برگرفته از عبارت «الْخَبیثاتُ لِلْخَبیثینَ وَ الْخَبیثُونَ لِلْخَبیثاتِ وَ الطَّیِّباتُ لِلطَّیِّبینَ وَ الطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّباتِ»  متضمن این موضوع است که گاهی اتصال از مرد طیب به زن طیب (چنانکه در عرف رایج است) و گاه بالعکس ممکن و میسّر است (چنانکه در مورد ازدواج دختر شعیب‌(علیه السلام) با موسی(علیه السلام) به وقوع پیوست). ونکته دیگر اینکه عدم تفکیک جنسیتی دانشگاه‌ها با ایجاد فضای مناسب می‌توانند بستر و امکان مناسبی در اختیار اولوالفضل در ساماندهی ازدواج‌ها و انتخاب درست طیبات و طیبین قرار دهد.  

 

محور چهارم ساماندهی نظام روابط بیوت با یکدیگر به منظور استفاده از منفعت روابط خانواده‌ها و جلوگیری از آسیب‌های احتمالی روابط یاد شده است. موضوع «بیت» با مفهوم «حصن» آمیخته است و این بستر اصلی‌ترین زمینه تزکیه است. پس اولین تذکر در خصوص روابط بیوت، پرداختن به آسیب‌هاست. از این رو، نفی از ورود به حریم دیگران اصل کلی و اولیه‌ای است که مشمول استثنائات در شکل و سطح روابط می‌شود. قید «انس» شرط ایجاد این رابطه است. نکته دیگر این است که اسلام، انسان‌ها را از خلال آداب‌دانی و روابط عادی، می‌سازد و رشد می‌دهد. بستر فعال‌سازی عقل، در همین روابط معمول است. کلیدواژه «سلام» مکانیزم آداب‌سازی در این خصوص را تبیین می‌کند. گاهی «سلام» عبارت می‌شود از چشم ندوختن در مسیر این روابط و عدم جستجوگری‌های نامشروع. ارتباط با دیگران، ذکر را تقویت می‌کند. فرزندان باید امکان تجربه مدل‌های دیگر زندگی را داشته باشند. این ارتباط به ویژه در ارتباط دو سطح متفاوت از حیث فرهنگ و اقتصاد بسیار مفیدتر است. فرزندان باید بیوت علما را ببینند و جزئیات ضروری در نوع ارتباط اعضای خانواده علما را دریابند. ظاهراً به استناد سوره نور، محور سازماندهی روابط بیوت، دوکلیدواژه است: مفهوم انس و سلام. «اذن» هم کلیدواژه دیگری است که رابطه را از شکل وحشت و دستپاچگی و ناامنی و غیر آن، به انس تبدیل می‌کند. پس اصلی‌ترین مکانیزمِ مؤانست اذن است.

محور پنجم سازماندهی مشاهدات در روابط محرم و نامحرم است؛ مکانیزمی برای عدم اختلاط زن و مرد بیگانه و اجتناب از روابط غیر ضروری، که از خلال آیات ۳۰ و ۳۱ قابل برداشت است. ظاهراً در این مورد تأکید بر تکالیف جنس مذکر بیشتر است. شاید اینکه در این آیات به شکل ویژه به استثنائات ریز و جزئی پرداخته شده است را بتوانیم دلیل برچیده شدن مجال توجیه و اجتهادهای ناصواب تلقی کنیم. این توضیحات، آیین‌نامه کاملی است در جلوگیری از اختلاط محرم و نامحرم. تأکید بر «توبوا الی الله جمیعاً» در آیات یاد شده دلالت بر عمومیت و منطقه آسیب‌پذیری عمومی در این ناحیه دارد. این نطقه آسیب پذیر اختلاط زن و مرد است و آسیب در آن مترادف با آسیب در صفت حیاست. حیا نیز صفتی است که اقتضای شکل گیری روح عقلانیت در فرد است. کسی که حیا ندارد، در واقع عقل ندارد. بر پایه توضیحات یاد شده است که می‌توان گفت، اهمیت حجاب بیش از هر چیز در شکوفا کردن عقل است. یعنی زن به عنوان کانون حیا و معدن آن در ساحت جامعه مطرح است. البته ملاک در روابط بعد از ملاحظه حدود شرعی، عرف نیز هست. باید دانست که زنان در برچیده شدن فساد غریزی نقش کلیدی دارند؛ زیرا زن بستر و موضوع این غریزه است. یک نکته مهم دیگر را هم باید به نکات قبل اضافه کرد و آن اینکه میدان آزمون عفاف، عرصه آزمون و خطا نیست، درس گرفتن از گذشته‌گان و بهره‌مندی از امثال در این خصوص شایسته است.

سوره نور مملو از امثال متراکم و پیوسته‌ای است که همگی می‌توانند جامعه را به رحمت الهی متصل کنند. یکی از مهمترین این مثل‌ها در آیه ۳۵ مشهور به آیه نور است. نور الهی در بستر «بیوت» قابل پیگیری و متوقع است. هر قدر انسان طیب شود، نورانی تر می شود -هرقدر انسان نورانی شود مقام وساطت بالاتری می‌گیرد- . اثرات طیب در تکوین زندگی انسان، در شکل نور قرار می‌گیرد. تأکید و تشویق به ازدواج در زمان مناسب، زمینه خوبی در فراهم آوردن بیت نورانی و مشحون از عواطف پاک است. پس نباید به بهانه اولویت‌های ثانوی این امر را به تأخیر انداخت. شاید سن ۱۶تا ۱۸ برای دختران و ۱۸ تا ۲۲ برای پسران از آن جهت که دوره طلایی سازگاری محسوب می‌شود، به خودی خود بتواند عامل پیشگیری از تضادهای نابجا باشد. ازدواج موفق قدرت اشاعه بیشتری دارد و آثارش روشنی بخش مسیر زندگی دیگران است. البته گاهی تأکید افراطی و بیش از اندازه بر یک موضوع همچون موضوع ازدواج، آسیب‌زاست و شاید منجر به سرخوردگی در افرادی شود که به هر دلیل امکان ازدواج برایشان میسّر نیست. این افراد باید بدانند که مسیر فیض الزاماً در ازدواج نیست. نسبت نور و طیب همان نسبت رحمت و فضل است (به شرط با هم در نظر گرفتن آنها). بر این اساس اولین دغدغه افراد نباید اجتماعی بودن باشد، باید طیب شدن باشد. طیب شدن فضل است که اگر حاصل شد، نورش ایجاد خیرات و برکات در جامعه و بالاتر از جامعه می‌نماید.

سخن آخر اینکه منظور از نورانی شدن افراد، حسن ِجلوه آنها و ظهور نور الهی در ایشان و روابط میان ایشان است. در حقیقت اعمال طیب، نورانی به نور الهی است و خداوند جزای احسن به طیبات می‌دهد. مفهوم این نکته می‌رساند که طیب مادامی که طیب است، میل به بی‌نهایت و وجود دارد (طیب بودن، طیب بودن می‌آورد). در نظام طیب سازی، فضل به اطاعت از خدا و رسول تسرّی داده می شود و اطاعت از خدا و رسول جایگاه جامع در طیب‌سازی را به خود اختصاص می‌دهد. پس آنچه به عنوان مراحل و مقدمات نظام سازی و سازماندهی گفته شد، در حقیقت عرصه‌ها و میدان های اطاعت از خدا و رسول هستند. ایمان و عمل صالح نقش تفصیل طیب شدن را دارند و نمای آنها «حُسن» است. در حقیقت مراتب طیب بودن، در ایمان و عمل صالح قابل تحقق است.




:: برچسب‌ها:

برای حضرت طارق و سوره شان
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/٩/٢٤

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

قصد کردم با این سناریو اگر کسی برای سوره طارق متن نوشت روی وبلاگ بگذارم  با تشکر از سرکار خانم شریعتمداری به خاطر متن خوبشون
بسم الله

خانه ی ما،
توی کوچه ای از کوی دنیا
درش هی کوبیده می شد...می شود
هر شب که امیرالمومنین از در خانه ی تک تک مان می گذرد...در می کوبد: تق تق تق...
این رسم همیشگی شان بوده و هست...سر زدن های هرشبی به یتیم، سائل و مسکین های کوی عالم...
این رسم همیشگی شان بوده و هست که کوله بار رزق آدم ها به دوش شان، برسند در خانه مان، دق الباب مان کنند، بگذارند پشت در...
لابد کمی بایستند، صبر کنند، خبری نمی شود انگار...و بعد بروند...تا شب بعد و شب های بعد...

انقدر نباید عادی و بی معنا باشد این صدای تق تق در شنیدن ها...
انقدر نباید خود را گول بزنیم: من که چیزی نشنیدم! کی؟! چی؟! کجا؟!

اگر اوی جان نمی کوبیدش این در میان تمام درها گم شده بود، خاک روی کلونش، دور تمام چهارچوب ها چنان نشسته بود انگار نه انگار زنده ای پشت درش نشسته است
همین است که هر روز صبح هنوز هم زنده ایم، نفس می کشیم، حتی اگر دیشب در را نگشوده باشیم اما با هر کوبش ِ او، خاک روز-مردگی ها از قامت وجودمان تکیده است، ریخته...تا روز از نو و روزی از نو...

عمر یعنی فاصله ای که مهلت داری سرت را از خانه ی تنگ نفس ت بکشی بیرون،
یک شب بیایی دم در، بپرسی کیست؟ حتی بگشایی در را...
کوله ی رزقت پشت در را باز کنی، بخوری، سیر شوی...تشنه شوی فردا شب باز هم بدهندت...
تشنه ی دیدن ِ صاحب دستی شوی که این راه را هرشب می آید و سرت می زند...

این کوچه که از اول کوچه نبود...ملقمه ای از درهای متعدد و متنوع بود. در ِ من -مثل تمام در خانه های دیگر- بین شان گم بود...انقدر اوی جان، هرشب از کوی مان، رد شد که مسیرش پا خورد و بعد فهمیدیم کوچه شده ایم! شناخته شده ایم! راه داریم...بن بست نیستیم دیگر. امن شدیم، دیگر تاریک نبودیم، امنیت یافتیم...

حالا هر شب منتظریم...
تا دم مرگ و آن زیارت وعده داده شده ی حقیقی...

السلام علیک یا امین الله فی ارضه و حجته علی عباده




:: برچسب‌ها:

طریقی برای سیر در آسمان
نویسنده : کاظم رجبعلی
تاریخ : ۱۳٩٢/٩/٢٢

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها وبنیها

مات و مبهوت به کمرکش کوهی نگاه می‌کرد که آدم‌ها از آن بالا می‌رفتند. بیش از هر چیز توجهش به راه و مسیری جلب شد که همه یا سعی می‌کردند به آنجا برسند و ادامه مسیر بدهند و یا در آنجا قرار داشتند و به بالا رفتنشان ادامه می‌دادند. راهی است ساخته شده از کثرت عبور، متمایز از بقیه کوه فقط چون بیشتر کوبیده شده و به قول معروف پا خورده است، فرق دارد با بقیه کوه!

 خیره خیره نگاه می‌کرد به صحرایی که پر از رمل بود باد می‌وزید و شاید تا فردا با خودش این کوهی را که کنارش بود و از ماسه‌های نرم تشکیل شده بود جابجا می‌کرد. فکرش را بکن چقدر فضا متغیر است وای اگر گم بشوی و آسمان و به دادت نرسد! اینجا علایم، روی زمین نیستند جاده را باید از آسمان طی کرد!

برّ و برّ خودش را در آیینه ورانداز می‌کرد با خودش چشم در چشم شد این چشم همان چشمی بود که مسیر روی کوه را دنبال می‌کرد و قبل از اینکه دیگران به قله برسند، او را به قله می‌رساند! پای مسافرت است این چشم! یاد کویر افتاد و آسمان، و نیازی که او را بالا می‌برد. در کمتر از آنی چشمانش در میان ستاره‌ها بود و همسفر با ستاره‌ای که هم برایش راه بود و هم راهنما!




:: برچسب‌ها:

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

از همان بدو کودکی که به ما نمی‌شد بگویند باید این کار را انجام بدهی و نباید آن کار را بکنی؛ پدر و مادرمان خودشان نگاه می‌کردند به حال و روز ما و هر باید و نبایدی را که لازم بود از از روی گریه و سکوتمان انجام می‌دادند. شاید آن روزها فقط یک باید و نباید را می‌فهمیدیم و یک باید و نباید رامی‌توانستیم و آن این بود که باید گریه کنیم و نبایدکه گریه نکنم. اما این باید و نباید هم بیشتر از آنکه باید و نباید باشد اعلام وضعیت بود بیان چگونگی و هست و نیست. کم کم با بزرگتر شدن و زبان باز کردن و شاید هم قبل آن، توانستیم باید و نباید دیکته کنیم و هم اینکه خودمان را ملزم به انجام دادن و ندان کاری نماییم و باید و نبایدهایی هم به ما القا می‌شد و این وسط چه بسیار باید و نبایدهایی که هرگز به زبان نیامدند اما فهمیده شدند! وقتی پدرمان خسته به خانه می‌آمد کسی نمی‌گفت باید کمکش کنی اما می‌فهمیدیم که باید کمکش کرد. وقتی معلمی گلویش خشک می‌شد و به سرفه می‌افتاد، کسی نمی‌گفت باید آب بیاوری اما می‌فهمیدیم که باید آب آورد. وقتی که دوستی حال و روز خوبی نداشت، کسی نمی‌گفت باید مشکلش را حل کنی، اما می‌فهمیدیم که باید دغدغه او را برطرف کرد. دقیق نمی‌دانم اما شاید محل مشق و آموزش باید و نباید در روابط و فرهنگ توحیدی ما، پدیده‌ای باشد به نام میهمانی و ضیافت، که دو نفر در آن نقش اصلی را ایفا می‌کنند، یکی میهمان که فقط هست و نمی گوید که باید... دیگری میزبان که خلاصه می‌شود در فهم پیچیده‌ترین باید و نبایدهایی که مناسب برای آسایش و اکرام میهمان است و این پیچیدگی دلیلی ندارد جز ادبِ نگفتن و حیای به زبان نیاوردن و یا مصلحت ابراز نکردن و یا لطافت راضی به زحمت محبوب نشدن!

  • چنان‌که معلوم شد، هر هست و نیست با خود یک یا بیش از یک باید و نباید دارد. استنباط و احصاء باید ونبایدهاست که زندگی ما را تعالی می‌دهد و سطح انسان‌ها را معلوم می‌کند و هر ایجادی را ایجاد می‌نماید.
  • دانستن و فهم باید و نباید یک بحث است و ابراز آن بحثی دیگر، گاهی مصلحت و اقتضای یک جامعه صراحت در گفتن و برشمردن باید و نبایدهاست این اتفاق معمولاً برای آن شرایطی است که نقشه‌ای تعریف می‌شود و یا سندی به ثبت می‌رسد و یا افراد ذهن و شرایط فعالی در استنباط باید و نبایدها ندارند. اما برای به بلوغ رساندن افراد باید آنها را به سمتی سوق داد که نگفته بفهمند؛ لب‌خوانی داشته باشند و بیشتر با چشم‌هایشان حرف بزنند تا با زبان! این سکوت فضیلت دارد و این حیا، حیای عقل است و این آدم‌ها کارآمد و مؤثرند.
  • کار که به اینجا رسید و سطح افراد که تا این مرتبه بالا آمد، لایه‌ای از روابط، محبت، ادب و ایمان شکل می‌گیرد. قطعاً در آن صورت مسأله مهم ارتقای این مرتبه خواهد بود. همه خوبند اما خوبتر شدن چگونه اتفاق می‌افتد، آیا باید و نبایدهای جدیدی را باید گفت؟یا همانطور که به اینجا رسیده‌ایم جلوه بالاتری از هست و نیست‌هایمان شکل بگیرد؟
  • جلوه بالاتر هست و نیست‌ها خودش جنسی از ابراز دارد و علامتش گفتن یا اعلام شرایط آماده است بروز این سطح از هست و نیست همان چیزی است که آن را با واژه «حمد» می‌شناسیم. ارتقاء سطحی به سطح دیگر با حمد میسّر است و هر حمد جدید یعنی انبوهی از بایدها و نبایدهای جدید که بسیاری از آنها گفته نمی‌شود اما خوانده می‌شود!
  • روحیه شهادت‌طلبی حمد عملی است سطحی از هست و نیست که انبوهی از باید و نبایدها دارد که بسیاری‌شان گفته نمی‌شود اما اجرا می‌شود! شهید یعنی دست باز برای ولی الهی یعنی نفس راحت برای او یعنی عملیاتی شدن امنیه و آرزوهای او یعنی شاهد او شاهد هست و نیست‌ها و بایدها و نبایدهای بی‌شمار او!
  • «شب فرا رسید حسین علیه السلام یارانش را جمع کرد و خداى را سپاس و ستایش گفت و سپس روى به یاران کرده و فرمود: اما بعد، به حق که من، نه یارانى نیکوتر از شما می­شناسم و نه خاندانى نیکوکارتر و بهتر از خاندان خودم، خداوند به همه شما، پاداش نیک عطا فرماید. اینک تاریکى شب شما را فراگرفته­است، شبانه حرکت کنید و هریک از شما دست یکى از خانواده مرا بگیرد و پراکنده شوید و مرا با اینان واگذارید که به جز من با کسى کارى ندارند. برادران و فرزندان و فرزندان عبد اللَّه بن جعفر یک­صدا گفتند: چرا چنین کنیم؟ براى اینکه پس از تو زنده بمانیم؟ خداوند هرگز چنین چیزى را به ما نشان ندهد این سخن را نخستین بار عباس بن على گفت و دیگران به دنبال او. راوى گفت: سپس روى به فرزندان عقیل کرد و فرمود: کشته شدن مسلم از شما خانواده براى شما کافى است من اجازه دادم شما راه خود بگیرید و بروید؛ حسین علیه السلام که چنین گفت، به سخن درآمدند و گفتند: پسر پیغمبر پس مردم به ما چه می­گویند؟ و ما به مردم چه بگوییم؟ بگوییم رییس و بزرگ و پسر پیغمبر خودمان را رها کردیم و در رکابش نه تیرى رها کردیم و نه نیزه‏اى به کار بردیم و نه شمشیرى زدیم؟ نه به خدا قسم اى پسر پیغمبر هرگز از تو جدا نخواهیم­شد بلکه به جان و دل نگهدار تو خواهیم­بود تا آنکه در برابر تو کشته شویم و به سر نوشت تو دچار شویم، خدا زشت گرداند زندگى بعد از تو را، سپس مسلم بن عوسجه برخواست و عرض کرد: ما تو را اینچنین رها کنیم و برویم در حالى که این دشمن گرداگرد تو را گرفته­است؟نه به خدا قسم خداوند هرگز نصیبم نکند که من چنین کارى کنم؟ هستم تا نیزه‏ام در سینه‏شان بشکنم و تا قبضه شمشیر در دست دارم با شمشیرشان بزنم و اگر اسلحه نداشته باشم با پرتاب سنگ با آنان خواهم جنگید و از تو جدا نخواهم شد تا با تو شربت مرگ را بیاشامم. راوى گفت: سعید بن عبد اللَّه حنفى برخاست و عرض کرد: نه، به خدا اى پسر پیغمبر هرگز ما تو را رها نکنیم تا خداوند بداند که ما سفارش پیغمبر را درباره تو نگه داشتیم و اگر من می­دانستم که در راه تو کشته می شوم و سپس زنده می شوم و سپس ذرات وجودم را به باد می دهند و هفتاد بار با من چنین می شد من از تو جدا نمی­گشتم تا آنکه در رکاب تو کشته شوم و اکنون چرا چنین نکنم با اینکه یک کشته شدن بیش نیست و به دنبالش عزتى که هرگز ذلت نخواهدداشت سپس زهیر بن قین برخاست و گفت: به خدا قسم اى پسر پیغمبر دوست دارم که من کشته شوم سپس زنده شوم و هزار بار این عمل تکرار شود ولى خداى تعالى کشته شدن را از جان تو و جان این جوانان که برادران و فرزندان و خاندان تواند بازگیرد و جمعى دیگر از یاران آن حضرت به همین مضامین سخن گفتند و عرض کردند جان­هاى ما به فدایت؛ ما دست­ها و صورت­هاى خود را سپر بلاى تو خواهیم­کرد که اگر در پیش روى کشته تو شویم به عهدى که با پروردگار خود بسته‏ایم وفادار بوده و وظیفه‏اى که به عهده داریم انجام داده­ایم. در همین حال بود که به محمد بن بشر حضرمى خبر رسید که فرزندت در سرحد رى اسیر شده­است. گفت: گرفتارى او و خودم را به حساب خداوند منظور می دارم با اینکه مایل نبودم که من باشم و او اسیر شود. حسین علیه السلام این را شنید و فرمود: رحمت خدا بر تو باد؛ تو از قید بیعت من رهایى، نسبت به آزادى فرزندت اقدام کن، عرض کرد درندگان مرا زنده زنده بخورند اگر از تو جدا شوم. فرمود: پس این لباس­ها (بردها) را به فرزندت بده تا در آزادى برادرش از این جامه‏ها استفاده کند و آنها را فدیه برادر کند... راوى گفت: آن شب حسین و یارانش تا صبح ناله می­زدند و مناجات می­کردند و زمزمه ناله‏شان همچون آواى بال زنبور عسل شنیده می­شد پاره‏اى در رکوع و بعضى در سجده و جمعى ایستاده و عده‏اى نشسته مشغول عبادت بودند.( اللهوف علی قتلی الطفوف، ص94)



:: برچسب‌ها:

تو و من مخاطب این تحلیل و هر تحلیل سیاسی دیگر هستیم! ما که شاید برایمان بسیاری از حرف‌هایی که در ادامه می‌آید، بدیهی باشد. اصلاً مسأله ما مسأله بدیهیات است و مخاطب، من  و تویی هستیم که امروز با هم هستیم اما فردا با خداست. تحلیل سیاسی موضوع خوبی برای یک گفتگوی عمومی با کسانی که بدیهیات اعتقادی را نمی‌شناسند نیست! پس حساب این را نکن که دیگران این حرف‌ها را می‌پذیرند یا نه؟ چندتا بحث سیاسی را سراغ داری که با آن توانسته باشی کسی را متقاعد کنی؟اما من سراغ دارم مثلِ خودمان را که بدیهیات کافی داریم و این مباحث نجات‌بخش بوده است. خیالتان را راحت کنم مباحث سیاسی بدون بدیهیات نمی‌شود، اصلاً غیر ممکن است.

  • نظام ثابت و متغیر در هستی، گاهی بروزش را در بدیهیاتی می­یابد که برای طرفداران حق معنادار است. وقتی با این افراد روبرو می­شوی، بدیهی است که حکم خدا بر هر چیز ارجحیت دارد، بدیهی است که انسان باید در راه خدا مال و حتی جانش را انفاق کند، این بدیهی است که نباید طاغوت را به حکمیت پذیرفت، بدیهی است که زن و مرد با هم باید ازدواج کنند و غیر این مسیر مسرف بودن است، بدیهی است که زوجین باید نسبت به یکدیگر وفادار باشند و زنا بد است، بدیهی است که فرزندان باید حرمت والدین را نگه دارند، بدیهی است که دشمن را نباید به خانه راه داد، بدیهی است که ایران همیشه باید تیتر یک همه اخبار باشد، بدیهی است که سوخت اتمی میخواهیم برای زیردریایی­ها و کشتی­هایی که حاضر بودنشان در اقیانوس­ها یعنی بودن ما در جایگاه اول معادلات قدرت و بدیهی است که امام آموخت مرگ بر امریکا! ...
  • پس بدیهیات، حقایق نقش بسته و حکم های ثابتی هستند که اولیّات هر تفکر و سنجش محسوب می­شوند. البته نباید از نظر دور داشت که ممکن است در جامعه­ای، به ظاهر چیزهایی بدیهی باشد که از نظر طرفداران حق سخیف و غیر قابل اعتنا هستند. استدلال یا سیری از بررسی دوباره این موضوعات کافی است تا بدیهی نبودن آنها ثابت شود. به بیان روشن­تر ادعایی که حجیت ندارد از اول شکست خورده است فقط کمی به بررسی نیاز دارد تا این موضوع معلوم شود. مثل متهمی که اگر شناسایی شود حرفی برای گفتن ندارد او در خیابان راه می­رود زندگی عادی خود را دارد اما در تمام این لحظات محکوم است چه کسی بداند و چه کسی نداند و فقط تا کشف این ماجرا، یک بررسی ساده فاصله است. 
  • بدیهیاتی که مبنای حق دارند، قابل ابطال نیستند اما می­توان وانمود به غیربدیهی بودن آنها کرد و به دیگران چنان القاء کرد که بدیهی مذکور ناحق و غیر بدیهی است. این روش همان چیزی است که به آن استهزاء می­گویند؛ که روش­های مختلفی دارد. یک روش برخورد متکبرانه است و القاء نادیده گرفتن و بی ارزش بودن، یک روش تحریف است که شامل کتمان، قلب و مصادره می­شود، روش دیگر نسبت عقب ماندگی و کهنگی دادن به یک بدیهی است، روش دیگر شبیه این مواجهه است که مثلاً می­گوید این گونه حرف زدن شبیه فلانی حرف زدن است و...، روش دیگر قداست زدایی یا به قول مشهور تابو شکنی است که همان دریدن حریم است گاهی هم با محاربه برابر است، روش دیگر که ظاهراً عکس روش قبلی است ادعای قداست برای چیزی به منظور مهجور کردن و از دور خارج کردن آن است نظیر فرار کردن از انطباق دوره رسول خدا(ص)یا دوره امیرالمؤمنین(ع) یا کربلا و غیر آن با دوره اکنون و...
  • طرفداران حق شاید برایشان سخت باشد تصور اینکه بدیهیات آنها که بدیهیات هر انسان رشید و عاقلی است، از سوی دیگران به چالش کشیده شود و اساساً بدیهی بودن آنها زیر سؤال برود. اما باید دانست که این تصور چه سخت باشد و چه آسان، بدیهیات قابل جابجا شدن هستند. چیزی که یک روز بدیهی است و امکان تشکیک در آن هم به مخیله کسی خطور نکند روزی چنان مورد تردید قرار بگیرد که گویی سابقه بداهت ندارد که هیچ، اصلاً انگار نظری جدیدالتأسیس است.
  • دیپلماسی دولت محترم در خصوص بحث اتمی و مواضعی که اطراف آن گرفته می­شود حتماً خیرخواهانه و با نیت صادق است اما حتماً ساده‌لوحانه است بوی معاهده­‌ ترکمانچای دارد، می­پرسید چرا؟ چون نیازمند دستبرد به بدیهیات اولیه­ است که اگر اینطور نبود، مذاکره اتمی نیازی به انتساب کذب به امام(ره)نداشت که وای و صد وای از تحریف و استهزای یکی از مهمترین و بلکه مهمترین بدیهیات انقلاب اسلامی، یعنی «مرگ بر امریکا!».
  • نمی­دانم در این سی و چند سال، چند بار گفته شده مرگ بر اسرائیل، شاید صدها میلیارد! اما هیچگاه این برائت بدون مرگ بر امریکا نبوده است! مرگ بر ولیده فاسد امریکاوانگلیس-که همان اسرائیل است- آری، اما مرگ بر والد این فساد نه؟ بدین وسیله خواستم برائت کرده باشم از مرگ بر اسرائیل‌های مشمئز کننده این روزها که قلّابی است چون بدیهیات را نادیده می‌گیرد. مرگ بر، مرگ بر اسرائیل‌های منافقانه!
  • در فتنه سال 88یکی از چیزهایی که توجهم را به خودش جلب کرد، ارزش برخی افراد بود که قبل از این برایم جلوه نداشتند، آیت‌الله‌هایی که شاید به آنها نقد هم داشته و دارم برخی به تندی‌شان و برخی به ظاهر خنثایشان اما چه خوب رفتار کردند، مداحانی که برغم نقدهای وارد به ایشان، الحق بصیرت داشتند و  ایام و مراسم‌هایی که حیاتی بودنشان را  درک نکرده بودم و شعارهایی که نمی‌دانستم چقدر مهم هستند. این مورد اخیر را دوجای دیگر بیشتر شناختم یکی در انقلاب‌های منطقه و دیگری این روزهای خودمان! از همان موقع که انقلاب مصر را رصد میکردیم دیدیم که مرگ بر امریکایش کم است کمبودی که بهایش به باد رفتن بود تا خدا بعد از این برایشان چه بخواهد...
  • فهمیدم و از سال 88بهتر فهمیدم از انقلاب مصر فهمیدم که جایگاه بی مانند ولایت فقیه، برخی مراسم‌ها مانند نمازجمعه، برخی شعارها مانند مرگ بر امریکا، کانون بدیهیات هستند بدیهیاتی که اگر از آنها فاصله بگیری عوض می‌شوی، آنقدر که دیگر نمی‌شود تو را شناخت آنقدر که قرآن به تو بگوید فاسق، فسقِ سیاسی!
  • راستی فاصله غدیر تا رحلت رسول خدا(ص)، از 18ذی‌الحجه بود تا28صفر. فاصله‌ای که برای تحریف بدیهیات جامعه کافی بود. این وسط سؤال مهم این است که چرا بدیهیات رنگ باختند. شاید چون مسلمانان افتخار کردنشان به بدیهیات کم بود، شاید قدرناشناسی آفت بدیهیاتشان شد و شاید فراموشی آفت میثاق بدیهی‌شان شد و شاید از کانون بدیهیات-اهل بیت نبوت(ع)- فاصله گرفتند، هر چه بود حقیقت که آسیب ندید غدیر که سندی ثابت شد و تا همیشه هست؛ افراد بدیهیاتشان را که همان بهره از حقیقت است، باختند!



:: برچسب‌ها:

بسم الله الرحمن الرحیم 

اللهم صل علی فاطمه و ابیها و بعلها و بنیها

واکنش انسانها به حقیقت متفاوت است، و این تفاوت حاصل وابستگی آنها به عقبه­ای از پس زمینه­ها و بسترهایی است که ظرف ادراکی او را ساخته­اند، اینکه برخی حقیقت را تلخ میشمارند یا آن را به چشم شیری مهیب می­بینند که منجر به رمیدن آنها می­شود، حاصل همین وابستگی است. سخت­ترین کار در چنین جامعه­ای قیام در راه حق است و جامعه با این کیفیت در حکم کودکی است که ترسیدن بیمارگونه­ او اجازه نزدیک شدن طبیب را نمی­دهد و به تبع مداوای او نیز صعب و سخت خواهد بود.

در این میان نکته­ای را نباید از نظر دور داشت و آن این که همان انسان­هایی که متأثر از پس زمینه­ها هستند، خود اصلی ترین مؤلفه در شکل­گیری بستر و پس­زمینه محسوب می­شوند. ملاحظه این نکته در کنار بیان گذشته، نتیجه مهمی را سامان می­دهد و آن این که واکنش انسان­ها به حقیقت حاصل نسبت ارتباطی آنها با انسان­های دیگر است. به بیان روشن­تر چهار مرحله­ای که در مقاله گذشته از آنها به عنوان مراحل عقلیِ ساختِ یک نظام قرآنی یاد شد، یعنی بستر سازی، کادرسازی، مدل­سازی و نهایتاً نظام سازی،  بیش از هر چیز متأثر از آن عنصری است که از آن به عنوان کادر یاد کردیم.

  • به این نکته دقت شود که رسول خدا(ص) در بستری که به شدت متأثر از جهالت انسان­ها بود، به دنبال انسان­هایی می­گشت که به او ایمان بیاورند.یعنی از یک بستر ناآماده، به دنبال تراشیدن کادر لازم و صالح بود تا بتواند جامعه کوچکی از آنها را به عنوان مدل بسازد و رونوشت­های آن مدل و قالب را برای تحقق ظَهر و غلبه دین حق بر همه دین­های دروغین به­کار بگیرد. در این میان تنها ابزار او قیامی است که عین وحی است که در پیامبری از جنس بشر یعنی خود ایشان متجلی شده است. همه چیز پیامبر(ص) ابتدائاً در خود او خلاصه می­شود و علی(ع) و خدیجه(س) که به مثابه خود اویند و اگر کسی میخواست او را به سخره بگیرد همین که ایشان حرفی بزند و کسی مثل علی(ع) هم شاهد او باشد کافی بود...(خطبه قاصعه)
  • سهمگین ترین قسمت قیام همینجاست یعنی آنجا که پیامبر باید بگوید خدا از بین همه افراد با من سخن گفته است و از کلامی تعریف کند که خود آورده است و انسان­ها را به مرام خود دعوت کند، علی(ع) هم سر تکان بدهد و  تأیید کند! اگر شنیدی که در سوره­ای گفته شد، ای جامه بخود پیچیده قیام کن و انذار بده، و لباست را که به انواع تهمت و تعرض آلوده شده را پاک کن و لب بازکن و تکبیر بگو تعجب نکن چون، همه این فعل­های امر از آن روست که موانع قیام سهمگین است و اوج این سهمگینی آنجاست که هر چه از بزرگی قرآن بگویی و زیادت آن دلالت بدهی اینگونه تلقی شود که منت می­گذاری و فخر می­فروشی!(ولاتمنن تستکثر). وای خدا! چقدر سخت است برای ولی الهی اینکه مجبور شود بگوید انا ابن کعبه و مِنا! انا ابن زمزم و صفا!... و چقدر دلچسب و ضروری است اینکه همه این حرف­ها از کس دیگری شنیده شود، یکی دیگر بگوید تا او مجبور نباشد طرف شود با بستر و معرکه­ای که همه میپندارند او خودرأی است یا خودشیفته است یا به خود و در جهت منافع خود دعوت می­کند و ...
  • نمی­دانم امام(ره) چه حالی داشت وقتی که می­گفت: ولایت فقیه ولایت رسول الله است! چه حالی داشت وقتی که ولایت فقیه را عمود خیمه اسلام معرفی میکرد چه حالی داشت وقتی که شکست جمهوری اسلامی را شکست اسلام معرفی میکرد وقتی که می­گفت پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد و...این مرد چگونه توانست چنین کلماتی را بگوید! او چه کرد؟این حرف­ها چه معنی داشت؟حاصلش غیر این بود که گفته­است از نظر من تبعیت کنید! این نظر که نظر من است، همان نظر خداست!
  • امام راحل(ره) با به ­کار بردن تعبیر جام زهر، دو ساحت از شرایط را ترسیم کردند، یکم شرایطی که اساسش قواعد رایج تحلیلی است و شکست و پیروزی و کلیدواژگان دیگر، معنایش چیزی متفاوت با آنچه در معادلات معمول است تحلیل نمی­شود. گرانی، گرانی است و همان اثری را ایجاد میکند که در بلاد کفر. تورم، بیماری هلندی، نقدینگی، رکود، پیشرفت همگی منظم به نظم جهانی است. بله با این ملاک اگر گلوی تو را فشردند باید با هر ابزار رایجی که هست این فشار را برداری.  دوم شرایطی که شبیه­ترین مثل به کربلاست؛ فقر و فشار و تحریم، نبرد نابرابر، توان یک به صد و همه و همه بهانه­ای برای بروز انفاق اغنیا، توسعه زیرساخت­های کشاورزی، بنای صنعت هماهنگ با مقاومت یا به بیان دیگر اقتصاد مقاومتی است. فشار به معنی فشار نیست به معنی همدلی است و محدودیت یعنی عرصه جدید و... . حال اگر امام راحل(ره) فرمودند پذیرش قطعنامه، معنایش گوارایی و هینئاً مریئاً بودن نیست. جام زهر جام زهر است و در آنجایی تحقق میابد که مرگ بر امریکا را فرهنگ نکرده باشی و به تفصیل نرسانده باشی در این شرایط مطابق با قواعد معمول مذاکره صورت میگیرد حمایت هم می­شود اما هرگز دست مریزاد ندارد دیپلماسی پذیرش قطعنامه، ایدآل نیست، جام زهر است! جام زهر تحت شرایطی حمایت می­شود اما تبریک گفتن ندارد!  
  • این روزها، خیلی دلم می­خواهد بشنوم که شیر مرد یا شیر زنی بگوید: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ‏ یا أَیُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ وَ رَبَّکَ فَکَبِّرْ وَ ثِیابَکَ فَطَهِّرْ وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَکْثِرُ وَ لِرَبِّکَ فَاصْبِرْ ...       



:: برچسب‌ها:

 
 
Your screen elements are hidden from view. Press Esc or move pointer to the center of the screen to return to Mail. Press Esc or move pointer here to return to Mail.by on  by WineTake a look around. AllPhotoColor